Moja najnowsza książka, owoc Szkoły Mistrzów, a przynajmniej tam skiełkowało ziarenko. Słowa o niewielkiej miejscowości na opolskiej ziemi, ale tak naprawdę nie tylko o Niej. Dlaczego? Dzisiejsza wieś polska jest kolebką wspomnień. W historii różne wsie przeżywały momenty podupadnięcia, jak i afektywne próby podniesienia się – „stanięcia na równe nogi”. Dziś możemy obserwować kolejny raz, […]
W drogę, Miechowo! Dowiedz się więcej »
Minął rok i cztery miesiące, odkąd nie dojeżdżam już pociągiem do pracy. Trochę ponad rok, jestem w domu. Dzisiaj rano to sobie policzyłem, zanim ruszyliśmy w wspólną podróż, tym samym osobowym, porannym. A wydaje mi się teraz, że jest jakoś więcej ludzi, siedzenia mniej wygodne, no i gorąco. Mogliśmy jechać intercity, sam nie wiem, dlaczego
Jeszcze przed wieczorną mszą decyduję się na objazd. Ja biskup i spowiednik króla Jagiełły, Mikołaj Trąba. Walczący chwilę temu, teraz jadę zobaczyć ogrom tej tragedii. Tysiące poległych, a w większości chrześcijan. Krwią zastygły czarne krzyże na płaszczach, wgniecione kopytami w pole bitwy. I ten potok środkiem… Czerwona wstęga sączy się od obozu zakonu, gdzieś ku
Czara goryczy Dowiedz się więcej »
W pałacu nakrywano w jadani, a największy stół bo gości było niemało. Przy innych posiłkach człek nie był świadomy, że tyluż domowników jest w tych dniach, no ale nie każdy do posiłków schodził. W Wigilie, rzecz jasna, było zupełnie inaczej. Jadalnia przepełniona była zapachem słomy i zboża. To pierwsze dawało się odczuć, wchodząc do
Wilia w Chobienicach Dowiedz się więcej »
Nużąco szare niebo z ciągłą sączącą się listopadową mżawką, odebrało mi już zupełnie siły. Rozmokła kupa piachu stróżkami rozpływa się w głąb ziemi. Do wykopanego dołu. Pocięty żłobieniami, spływa na swoje pierwotne miejsce. Wraca. Na niewiele się zdało nakrywanie jej, stawianie baldachimów. Lecz pogody się nie wybiera. Mąż odchodzi, a ja zostaję sama, nie sama.
Prawo wyboru Dowiedz się więcej »
Każdy ma wybór – Nie wierzę, ten człowiek znowu nie przyszedł?! – Szefie, na spokojnie, może jeszcze będzie, wie szef jak oni się spóźniają. Leniwe i opieszałe, takie jest nasze wsparcie na kuchni. Rok temu, no dwa, przed pandemią przyjeżdżali naprawdę nieomal zawodowi kucharze. Teraz… to jest jakieś nieporozumienie. Nie mam już narzędzi to zapanowania
Osaczenie w chłopskich chałupach. Jak chmara bezwartościowych gryzoni trwaliśmy, zaganiani. Czy można czegoś tak wyczekiwać jak kresu zimy?… Ta wielka szlachta! Wyszczekana, butna niczym rozpieszczone królewicze – dziś jak cienie własnych posągów wyczołgaliśmy się z zimowych leży… Bracia konfederaci jeszcze kilka miesięcy wstecz błyskiem szabel oślepiali swym wigorem! Teraz…? Po zimowym śnie wygrzebuje się z
Przebudzenie Dowiedz się więcej »
