Jest za Wojnowem, w lesie ukryta jama w ziemi niezmiernie wielka, a ongiś i dna niemająca. Dziś to tylko wgłębienie, ale ci najstarsi opowiadają, że ich dziadkowie mówili, że dna ta dziura nie miała. A że była na samym szczycie góry, tym bardziej wzbudzała zaciekawienie. Skąd w środku lasu, na wzniesieniu takie przyrody anomalia? […]
Dzwon w Wojnowie Dowiedz się więcej »
Świąteczne dni zbliżają się z coraz to większą szybkością i coraz to bogatszą gamą bożonarodzeniowych akcentów, już nieomal w każdym miejscu naszego życia. Najpierw zalewają nas światła wigilii z marketów, by chwilę później wyglądały z telewizji i wszelakich mediów. Z roku na rok ten czas przemierza kalendarz coraz szybciej. Albo te zapowiedzi nastają coraz
Makiełki cioci Reni Dowiedz się więcej »
Część Pierwsza Tradycja nakazywała obiad spożywać wspólnie w salonie i o ile inne posiłki domownicy jadali często sami o różnych porach, to na ten jedyny należało zasiąść wspólnie. Andrzej ledwo zdążył wrócić z miasta, rozgrzany, jakby sam galopem przemierzał ten dystans i choć Anna od razu zauważyła w synu jakieś poruszenie nie śmiała zadawać żadnych
Konfederacji barskiej zaczątki Dowiedz się więcej »
Mało kto z nas wie i zdaje sobie sprawę z powagi sytuacji, jak ważny to fach i potrzebni ludzie i nie w głowie mi tu kuter rybacki na Bałtyku, lecz czółno na jeziorze, bo o tych rybakach ta rozprawka. Zawód rybaka, tego po jeziorach pływającego, wart jest zatrzymania, dzisiejszego skupienia i wsłuchania się w
Z łodzi rybackiej, środkiem jeziora. Dowiedz się więcej »
Przyprawić, doprawić, dosmakować. To zadania finalizujące, to zakończenie opowieści jaką jest przygotowanie potrawy. Musi być smaczna. No ale, to znaczy jaka? Czymże jest ten smak? Wyszukiwany, odkrywany, tworzony. Czy to tylko fajerwerki gdzieś na jakichś kubkach smakowych? Jakieś doznania sensoryczne, wrażenia smakowe? Czy to tylko tyle? Nie ma nic więcej? Ktoś rodzi się z darem
O smaku esej niewielki Dowiedz się więcej »
Matka wstała wcześniej niż zwykle. Bez słowa wyszła z chałupy, aby pospiesznie oprzątnąć, co do niej należy. To początek kwietnia, a było ranki ciągle mroźne. Całą Wielkanoc nocami mróz zaciskał, aby zaraz ze słońcem przegrać pojedynek. Pośpiech Matki był niezwykły, ale zawsze wszystko sama, nawet nie zawoła mnie do pomocy, a przecież mogłem choć wypuścić
Dziady wiosenne — piąty dzień po Wielkanocy Dowiedz się więcej »
O tradycjach świąt można by opowiadać bez końca. Ile z nich żyje, ile umarło i ile w przyszłych czasach nie zagości. Jak już dziś w miastach po wypieki do cukierni się idzie, i już mało co się samemu szykuje, to napawa smutkiem. Wieś się więc wydaje takim tradycji ostatnim bastionem. Gdzie dwór szlachecki posadowiony, tam
Święconka Dowiedz się więcej »
Czy można czegoś tak wyczekiwać jak końca zimy? Osaczenie w chłopskich chałupach. Jak chmara bezwartościowych gryzoni, zagnani, trwaliśmy. Ta wielka szlachta, wyszczekana, butna niczym rozpieszczone królewicze, dziś jak cienie własnych posągów wyczołgaliśmy się z zimowych leży. Bracia konfederaci, jeszcze kilka miesięcy wstecz błyskiem szabel oślepiali swym wigorem. Teraz po zimowym śnie wygrzebuje się z gawry
Przebudzenie Dowiedz się więcej »
Od kilku dni każdy na kuchni dostawał po łapach, jak używając jajek nie zrobił z nich wydmuszek. Wyczuliłem więc wszystkich, aby gromadzili je w komórce. Wszystko po to, aby właśnie dziś młoda hrabianka Anielka mogła uczestniczyć w niezwykłym zadaniu. Dziś w letniej kuchni czas malowanek i pisanek. To już tradycja chobienickiego dworu, że gdy w
Chobienickie Pisanki Dowiedz się więcej »
Głowa starego kowala osunęła się z dłoni syna i opadła na jego kolana. Ostatnie spojrzenie w martwe oczy ojca, szukał odpowiedzi. Itam klęczał, pochylony, bezsilny. Patrzył na uchodzące życie ojca. Trzaskające płomienie, szum ognia pożerający kuźnię, wszystko wydawało się mu jak niebyłe. Wydarzenie ma miejsce, dookoła uchodzi całe jego dotychczasowe życie z kłębami dymu ognia,
Kowal, fach najważniejszy Dowiedz się więcej »
